عظمت فاطمیه را درک کنید

به گزارش ایکنا، برای درک هرچه عمیق‌تر این ایام و شناخت ارکان معرفت دینی، برآنیم تا در چند شماره با عنوان سوگ آگاه فقرات و بخش‌های برگزیده‌ای از این جلسات معنوی که در کتاب تجمیع شده است را با مخاطبان خود در میان بگذاریم؛ شماره نخست این مجموعه، روایتگر گزیده‌ای از معارف بلندی از «مجلس پانزدهم» این اثر از صفحات ۲۱۹ تا ۲۳۰ است که به تبیین جایگاه رکنی صدیقه کبری(س) اختصاص دارد. 

امیرالمؤمنین(ع)، رکن اولیاست و فاطمه زهرا(س)، رکن امیرالمؤمنین است. اسلام، وابسته به سیدالشهدا(ع) و عاشوراست؛ همان‌گونه که شعائر حسینیه در اربعین تجلی یافته و مناقشه در شعائر حسینیه، خیانت به اسلام است، چرا که اسلام قائم به عاشوراست و عاشورا قائم به این شعار.

اما نسبت به فاطمیه؛ همان‌طور که اسلام و خاتم‌الانبیاء(ص) وابسته به سیدالشهداست، مذهب و امیرالمؤمنین(ع) نیز وابسته به صدیقه کبری(س) است. تضعیف شعائر فاطمیه، خیانت به مذهب و جنایت در حق امیرالمؤمنین(ع) است. باید عظمت فاطمیه را درک کرد و به دیگران منتقل نمود. آن کسی که نبوت تمام انبیای الهی و رسالت همه مرسلین با او کامل شد، آن کسی که کمال دین و اتمام نعمت به وجود اوست و اسلام مرضیّ خدا وابسته به اوست، خود او باز وابسته به حضرت زهرا(س) است؛ و این مطلب بسیار مهمی است.

«رکن» یعنی چه؟ هر جزءِ واجبی، تقیداً در آن واجب دخیل است؛ به فوت آن جزء، به ضرورت، کل منتفی می‌شود. این خاصیت جزء است. پس با رفتنِ یک جزء، تمام این کل به هم می‌خورد. اما فرق «جزء» با «رکن» چیست؟ افتراق در این است که جزء، بدل دارد و به وسیله بدل، جای مبدل پر می‌شود؛ لذا اگر سوره در نماز فوت شود، فاقد سوره، بدل تنزیلی پیدا می‌کند و به حکم قاعده، جبران مافات می‌شود. اما اگر نوبت به «رکن» رسید، خاصیت رکن این است که دیگر بدلی برایش نیست. وقتی حقیقت رکن این شد، اولاً باید دید آن کسی که به این رکن متکی است، کیست تا اول او را بشناسیم و سپس رکنِ او را بشناسیم و فاطمیه را به اندازه میسور خودمان که قطعا در نه در شأن واقعی اوست احیا کنیم.

باید حقیقت رکنیه صدیقه کبری روشن شود؛ این مسئله و این حکمت عالیه به این سادگی درک نمی‌شود. اینجا جایی نیست که کلام حکیمی، فیلسوفی یا فقیهی مطرح باشد؛ باید دید رأس مذهب، لسان‌الله ناطق، کسی که صادق آل محمد(ع) است، در این زمینه چه می‌گوید. معرفت امیرالمؤمنین در کلام امام صادق(ع) چیست؟ وقتی آن حضرت مقابل قبر امیرالمؤمنین ایستاد و آن حضرت را زیارت کرد، زیارت او سه قسمت دارد:

یک سلام، یک شهادت و یک صلوات. باید دید که چگونه به او سلام کرد و چگونه شهادت داد؟ باید کتاب شهادت را ورق بزنیم تا بفهمیم این شهادت از چنین شاهدی یعنی چه!

مرحله اول، سلام؛ مرحله دوم، شهادت و مرحله سوم آنجا که صلوات بر امیرالمؤمنین(ع) فرستاده می‌شود… چنین موجودی که باب‌الله، حبیب‌الله، وجه‌الله، میزان‌الله و اعجوبه‌ای است، رکن وجودش، نقطه اتکائش و عماد هستی‌اش، فاطمه زهراست! اینجاست که باید فهمید حضرت زهرا(س) کیست و کجاست؟

شخصیتی که این مطلب را فهمیده باشد، تعبیرش درباره امیرالمؤمنین(ع) این است: «سید الاوصیاء و رکن الاولیاء». امیرالمؤمنین(ع) کیست؟ رکن اولیاء! اولیاء کیستند که او رکن آنهاست؟ این‌ها را باید بفهمید و خوب درک کنید. اولیاالله به نص قرآن، آن کسانی هستند که خداوند در وصفشان فرموده: «أَلَا إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ لَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ». این نص قرآن است. تمام عالم بدون استثناء، همه مبتلا به دو آفت هستند: «ترس» و «حزن». ترس از چه؟ از اینکه آنچه داریم ببازیم. حزن از چه؟ از اینکه به آنچه نداریم چطور برسیم؟ همه در این میان، گرفتار خوف و حزن‌اند.

حالا کسانی که به مقامی رسیدند که «لا خوف علیهم ولا هم یحزنون»، اینان کیانند؟ این در قرآن هست، اما مفسر قرآن، خاتم پیغمبران(ص) است. بیان حضرت این است که اولیاالله کسانی هستند که نظر و مشی آن‌ها عبرت، قدم آن‌ها برکت، سکوتشان ذکر و نطقشان حکمت است. این اکسیر احمدی کجا پیدا می‌شود؟ حالا کسی که خودش رکن تمام اولیای خداست (امیرالمؤمنین)، رکنِ او فاطمه زهرا(س) است. با این اوصاف، چه کسی است که فاطمه زهرا(س) را شناخته باشد؟ چه کسی است که به ساحت بلند او و به مقام منیع او توانسته است درکی حاصل کند؟

آن‌وقت، چنین کسی از دنیا رفت؛ اما چطور از دنیا رفت؟ اگر کسی می‌خواهد نمونه‌اش را بفهمد، باید مقام او را بداند. ای مردم ایران، ای کسانی که بهره‌مند از منت بعثت پیغمبر(ص) هستید، چه شیعه و چه سنی، همه باید اجر رسالت را بپردازند: «قُل لَّا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى». برای اینکه اجر رسالت ادا شود و به نزدیک‌ترین شخص به خاتم انبیاء اظهار مودت گردد، باید مملکت یکپارچه «یا زهرا» بشود. در مقابل آن جنازه‌ای که نیمه‌شب آن‌چنان زیر خاک رفت، آن روز هر کس دل به علی بن ابی‌طالب(ع) بسته است، باید آنچه در توان دارد انجام دهد. این وظیفه شعائر فاطمی است.

تضعیف شعائر فاطمیه، تضعیف مذهب است؛ سبک شمردن شهادت صدیقه کبری(س)، استخفاف به امیرالمؤمنین(ع) است و تقصیر در حق خاتم‌النبیین(ص). امام زمان(عج) از شما انتظار دارد که برای آن بازوی ورم‌کرده، آن پهلوی شکسته، آن قبر مخفی و آن جنازه نیمه‌شب‌دفن‌شده، آنچه در قدرت دارید به کار بگیرید.