وظیفه ما در قبال مصیبت شهادت حضرت زهرا(س)

سرویس اندیشه و معارف ایکنا برای درک هرچه عمیق‌تر معرفت دینی در ایام فاطمیه، برآن است تا در چند شماره با عنوان «سوگ آگاه» فقرات و بخش‌های برگزیده‌ای از جلسات معنوی در کتاب «حلقه وصل رسالت و امامت» آیت الله وحید خراسانی آمده را با مخاطبان خود در میان بگذارد؛ اکنون شماره نهم این مجموعه که به صفحات 339 تا 342 اشاره دارد را می‌خوانیم.

وظیفه من و شما در قبال مصیبت عظیم شهادت حضرت زهرا(س) چیست؟ این قضیه باید یک انقلاب ایجاد کرده باشد و همچنان ایجاد کند. چرا؟ چون قوام مذهب حقه شیعه بر دو اصل استوار است: «تولی و تبری»؛ و آنچه این دو اصل را زنده نگه می‌دارد، بزرگداشت روز شهادت صدیقه کبری(س) است.

دنیا باید بیدار شود. وهابیت بیچاره شده، خبر دارید یا نه؟ آل سعود و شیوخ خلیج فارس، پول‌های بی‌شماری برای ترویج وهابیت هزینه می‌کنند، اما تمام تلاش آن‌ها در طول سال، با عزاداری شما مردم در روز شهادت صدیقه کبری(س)، نقش بر آب می‌شود. البته این تنها اثر عزاداری‌های شما نیست. اثر دیگر آن، تحولی است که به برکت همین هیئت‌های عزاداری در میان قشرهایی که از دین فاصله گرفته‌اند، ایجاد می‌شود. چه بسیار کسانی که در پرتو این مجالس توبه کرده‌اند و از اعمال زشت خود بازگشته‌اند.

اما مهم‌ترین اثر این عزاداری‌ها، مرهمی است که بر قلب ولی‌عصر(عج) می‌گذارد. اوست که هر شب و هر روز در کنار آن قبر گمشده است. برای او که حجابی وجود ندارد، آشکار است که در زیر خاک، چه بدنی و آن هم به چه نحوی به خاک سپرده شده است. همان بانویی که فرمود: «یا علی! مرا در شب غسل بده، در شب کفن کن و در تاریکی شب به خاک بسپار و هیچ‌کس را از تشییع من باخبر نکن.»

این مصیبت، داغی بر آن قلب گذاشت که وصف‌کردنی نیست. ارباب مقاتل نوشته‌اند که اسما، در حالی که پیراهن خود را چاک زده بود، از خانه بیرون آمد و فریاد زد: «دختر رسول خدا از دنیا رفت» ناگهان دو فرزند حضرت زهرا(س) وارد شدند و پرسیدند: «اسما! مادرمان کجاست؟» آن دو زینت عرش خدا، همین که پیکر مادر را دیدند، سراسیمه و با پای برهنه دویدند و فریاد زدند: «امروز تو را از دست دادیم»

سپس به دنبال پدر به مسجد رفتند. اینجاست که دیگر زبان از بیان مصیبت ناتوان می‌شود. امیرالمؤمنین(ع) کسی است که در میدان نبرد هزار ضربت خورد و حتی آهی از او شنیده نشد. شمشیری که به هزار درهم خریده شده و به هزار درهم زهرآلود شده بود، بر فرق مبارکش فرود آمد. جبرئیل میان زمین و آسمان ندا داد، اما امیرالمؤمنین(ع) به جای آه و ناله فرمود: «فُزْتُ وَرَبِّ الْکَعْبَةِ»؛ به خدای کعبه رستگار شدم. اما همین مرد، همین امیرالمؤمنین(ع)، وقتی صدای دو فرزندش را شنید که فریاد می‌زدند: «پدر!»، تا این صدا به گوشش رسید، از شدت مصیبت بیهوش شد و بر زمین افتاد.