کد خبر: ۴۲۹۸۹۴۲

تاریخ: ۱۸ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۰:۲۵

در مکتب امام حسین‌(ع)/ ۴۲

پیاده‌روی به‌سوی کربلا؛ پیمودن مسیر بندگی و تربیت نفس

پیاده‌روی اربعین صرفاً راه رفتن نیست بلکه سلوکی است در متن محبت، تربیت، تهذیب و تبعیت از ولی خدا و زائر پیاده‌روی اربعین با هر قدمی که بر خاک می‌نهد، پیوندی عمیق‌تر با امام شهید برقرار می‌کند.

حجت‌الاسلام والمسلمین محمدعلی راغبی، عضو هیئت علمی دانشگاه قم در یادداشتی که در اختیار ایکنا قرار داده است، نوشت: «در میان جلوه‌های کم‌نظیر زیارت امام حسین(ع)، هیچ جلوه‌ای به اندازه‌ پیاده‌روی اربعین، تجلی‌گاه عشق و ارادت عملی شیعه نیست. راهی که از هر گوشه‌ جهان آغاز می‌شود، اما مقصدی واحد دارد: کربلای حسین(ع)؛ مقصدی که دل را می‌کشاند و قدم را به تعظیم وامی‌دارد.

این حرکت میلیونی، صرفاً راه رفتن نیست بلکه سلوکی است در متن محبت، تربیت، تهذیب و تبعیت از ولی خدا. زائر پیاده‌روی اربعین با هر قدمی که بر خاک می‌نهد، پیوندی عمیق‌تر با امام شهید برقرار می‌کند؛ قدم‌هایی که هر یک، فصلی از کتاب بندگی، ایثار و تسلیم در برابر مشیت الهی است؛ خستگی راه، گرما و سرما، رنج و درد پا، همه در برابر این عشق جانانه، رنگ می‌بازد، او رهرو راهی است که با خون سیدالشهدا(ع) آغاز شد و با اشک، فقر، رنج و خدمت خالصانه مؤمنان تداوم یافته است.

امام صادق(ع) در حدیثی نورانی، به فضیلتی شگفت‌انگیز برای زائر پیاده اشاره کرده و فرموده‌اند: «قالَ الإمامُ الصّادقُ علیهِ السَّلامُ: «مَن أتى قَبرَ الحُسَینِ ماشِیاً کَتَبَ اللّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطوَةٍ ألْفَ حَسَنَةٍ، وَ مَحا عَنْهُ ألْفَ سَیِّئَةٍ، وَ رَفَعَ لَهُ ألْفَ دَرَجَةٍ؛ هرکس با پای پیاده به زیارت قبر حسین(ع) بیاید، خداوند برای هر قدم او، هزار حسنه می‌نویسد، هزار گناه از او می‌زداید، و هزار درجه برایش بالا می‌برد.»(کامل الزیارات، ابن قولویه، ج ۱، ص ۱۳۳)

این حدیث، گویای آن است که هر قدم در این مسیر، قدمی در راه تطهیر روح و صعود معنوی است. گام‌های زائر، اگرچه بر خاک نهاده می‌شود، اما تا عرش بالا می‌رود، چراکه زائر در این مسیر، خود را به فقر، خستگی، بی‌نامی و بی‌ادعایی می‌سپارد؛ درست مثل یاران عاشورا.

این پیاده‌روی، مدرسه‌ای است برای تقویت فضیلت‌هایی که مؤمن منتظر به آن‌ها نیاز دارد: صبر در سختی راه، اخلاص در خدمت به دیگران، تحمل رنج و مشقت در راه ایمان، احترام و تواضع در برابر زائران دیگر و آموختن سکوت، ذکر، مراقبه و حضور قلب.

مسیر نجف تا کربلا، راهی است برای احیای عهد ولایتمداری، زائر در دل این راه، هرچه پیش‌تر به سمت کربلا می‌رود، بیشتر سرشار از معانی بندگی و تربیت می‌شود؛ تربیتی که دل‌ها را آماده‌ یاری و نصرت حق می‌کند و روح را برای پذیرش ولایت و حاکمیت حق تعالی می‌گشاید. او در این راه می‌آموزد که محبت، علاوه‌بر نوحه و گریه بر مصائب آن حضرت؛ پیمودن راهی است که به امام ختم می‌شود، حتی اگر با پای خونین و دل شکسته باشد.

پیاده‌روی اربعین، تبلور این باور است که محبت، بی‌حرکت آن‌چنان ارزشی ندارد و ولایت، بدون تبعیت، بی‌ثمر است. هر قدمی که در این مسیر برداشته می‌شود، گواهی است از آمادگی زائر برای ظهور؛ زائری که در دل راه، خود را برای یاری حق، فداکاری، و قرار گرفتن در سپاه نور، آماده می‌کند.»