کد خبر: ۴۲۹۵۰۶۶

تاریخ: ۲۸ تير ۱۴۰۴ - ۱۰:۱۲

وحدت، رمز پیروزی ایران مقتدر/ ۴۲

نقش ولایت در پیروزی ملت

رهبر الهی، نائب‌المهدی(عج) معجزه روح و معنای ولایی و شیعی است که به برکت انقلاب اسلامی در کالبد وطن دمیده شده و ایران را نه تنها برای ایرانیان که برای همه شیعیان و آزادگان جهان به حرم تبدیل کرده است.

حجت‌الاسلام والمسلمین احمدحسین شریفی، رئیس دانشگاه قم طی یادداشتی که در اختیار ایکنا قرار داده است، نوشت: در شهریورماه سال ۱۳۲۰ متفقین به ایران حمله کردند و این زمانی بود که رضاشاه یک ارتش بزرگ، منسجم و قدرتمند در اختیار داشت، اما متفقین توانستند در ۸۰ ساعت سراسر ایران را اشغال کنند و ارتش بزرگ شاهنشاهی هم هیچ مقاومتی نکرد، هیچ رد و نشانی از روحیه ملی و باستانی مردم ایران هم یافت نشد، مدعیان ملی‌گرایی و تئوری‌پردازان باستان‌گرایی هم مثل موش در سوراخ خود خزیده بودند.

رضاشاه پهلوی خود را «احیاگر سلسله پادشاهی» و «امتداد سلسله پادشاهان هخامنشی» می‌دانست. همه افتخارش به ایران قبل از اسلام بود و همه تلاش خود را برای اسلام‌زدایی و مبارزه با مظاهر دینی مردم به‌کار گرفته بود، اما این شاه شاهان در همان ساعات اولیه حمله متفقین، قصد فرار از کشور را داشت.

اکنون سؤال این است که چرا در شهریورماه ۱۳۲۰، علی‌رغم اینکه هیچ فرماندهی کشته نشد و به هیچ‌کدام از تجهیزات نظامی ارتش شاهنشاهی هیچ خسارتی وارد نشد، در 80 ساعت سراسر ایران به اشغال متفقین درآمد؟ اما در خردادماه سال جاری علی‌رغم غافلگیری اولیه و ترور فرماندهان ارشد نظامی و تخریب بسیاری از تجهیزات نظامی و پدافندی، در ظرف هشت ساعت ورق جنگ برگشت.

چه تفاوتی وجود داشت؟ مگر شعار رژیم پهلوی ملی‌گرایی نبود؟ مگر شعار او بازگرداندن شکوه هخامنشیان به ایران نبود؟ پس چرا هیچ (یعنی هیچ) مقاومتی در برابر تجاوز آشکار دشمنان نداشتند، اما در جمهوری اسلامی در دو جنگ تحمیلی، همه ملت پای کار ایران آمدند.

چطور شد که ملت ایران در شهریورماه ۱۳۲۰ هیچ مقاومتی در برابر اشغال‌گران نداشت، اما در جنگ تحمیلی اول و دوم با همه وجود پای کار ایران بود و نه تنها از مهاجمان‌ هراسی به دل راه نداد بلکه هراسی بزرگ در دل آن‌ها ایجاد کرد؟ چه چیزی تفاوت کرده بود، چه تغییری در ملت ایجاد شده بود، عامل آن تغییر چه کسی یا چیزی بود.

اینجاست که تفاوت وجود یک رهبر الهی، نائب‌المهدی(عج)، مدیر و مدبر و شجاع و متقی با یک دیکتاتور بزدل، بی‌تقوا، وابسته و بدون پشتوانه دینی نمایان می‌شود. اینجاست که تفاوت ملت امام حسین(ع) که عزیزترین فرزندانش را فدای برقراری حکومت اسلامی کرده است با ملی‌گرایی و باستان‌گرایی بدون روح و معنا معلوم می‌شود.

تفاوت یک نظام مردمی و برآمده از خواست و اراده مردم با یک نظام دست‌نشانده و وابسته به قدرت‌ها دانسته می‌شود، این معجزه روح و معنای ولایی و شیعی بود که به برکت انقلاب اسلامی در کالبد وطن دمیده شده است و ایران را نه تنها برای ایرانیان که برای همه شیعیان و آزادگان جهان به حرم تبدیل کرده است.