کد خبر: ۱۵۸۲۷۹۴

تاریخ: ۲۷ شهريور ۱۳۸۶ - ۰۹:۴۶

نگاهی به زندگينامه علامه عسگری

گروه سياسی و اجتماعی:علامه سيد مرتضی عسگری در سال 1332 هجری قمری در‏‎ ‎ميان خانواده‌ای روحانی در شهر سامرا به ‏دنيا آمد و پس از 94 سال زندگی بابركت بر اثر ايست قلبی در بيمارستان ميلاد تهران درگذشت.

به گزارش خبرگزاری قرآنی ايران (ايكنا) شعبه قم، آيت‌الله سيد «مرتضی عسگری» در سال 1332 هجری قمری در‏‎ ‎ميان خانواده‌ای روحانی در شهر سامرا به ‏دنيا آمد. پدر و مادر وی ايرانی و اهل‎ ‎ساوه بودند و به دليل تحصيل دانش و درك استادان بزرگ شيعه، ‏از سال‌ها قبل به عراق و‎ ‎شهر سامرا هجرت كرده بودند. ‎
آيت‌الله سيد مرتضی عسگری از همان دوران طفوليت،‎ ‎به تحصيل علوم اسلامی پرداخت و در سن ده ‏سالگی از بهترين افراد در قرائت و كتابت معارف‎ ‎دينی و زبان‌های فارسی و عربی بود. ‎
وی از دوران نوجوانی به مطالعه كتب تاريخی در ضمن‎ ‎تحصيل فقه و اصول در حوزه‌های علميه سامرا و ‏نجف روی آورد و به گفته خود بسياری از‎ ‎فرصت‌های عمر خود را به مطالعه و تحقيق اختصاص ‏داد. ‎
وی در سال 1350 هجری قمری، به منظور درك استادان‏‎ ‎بزرگ به قم هجرت كرد و از محضر درس بزرگان ‏آن روز همچون آيت‌الله بروجردی، آيت‌الله‎ ‎مرعشی، امام خمينی(ره) و ... استفاده كرد. ‎
پس از آنكه علمای وقت عراق از عقب‌ماندگی جوانان‎ ‎مسلمان از لحاظ علمی نگران شدند، آيت‌الله ‏سيدمرتضی عسگری به توصيه مرجع تقليد وقت‎ ‎عراق آيت‌الله حكيم مجدداً به عراق هجرت ‏كرد و در آن‌جا به تاسيس مدارس و‎ ‎آكادمی‌های علمی پسرانه و دخترانه، از دروس ابتدايی تا سطوح ‏بالاتر همت گماشت. ‎
در آن روزگار، بغداد به عنوان مهم‌ترين شهر عراق‎ ‎مركز تجمعات احزاب قومی، وطنی و سياسی بود و ‏تحركات گسترده‌ای برای شبهه افكنی ميان‎ ‎جوانان صورت می‌گرفت، لذا با دستور مستقيم مراجع وقت، ‏علامه عسگری به آن شهر رفته و‎ ‎به تأسيس دانشكده اصول دين به عنوان مرجع علمی مسلمانان و ‏شيعيان اقدام كرد، اين‎ ‎اقدام كه هم‌زمان با روی كار آمدن احمد حسن البكر و انقلاب بعثی‌ها بود، از ‏دشواری‌‏‎ ‎خاصی برخوردار بود. ‎
علامه عسگری از جمله بزرگانی بود كه مستقيما باب‎ ‎گفت‌وگو با تندروها، خصوصاً وهابيون را گشود و با ‏سردمداران بزرگ وهابی همچون «بن باز» به‎ ‎بحث و گفت‌وگو نشست، وی كه از اعتدال‌روی گسترده‌ای برخوردار بود، در‎ ‎گفت‌وگو با دگرانديشان از هر گونه اهانت و تحقير ‏خودداری كرد و آن را ناشايست‎ ‎می‌دانست. ‎
كتاب‌های علامه عسگری به نحوی است كه حتی مخالفان‎ ‎او نيز به ادب وی اذعان كرده‌اند و ‎علامه عسگری در عين حال كه از گستره خدمات علمی و‎ ‎اجتماعی برخوردار بود، هرگز از لزوم بيداری ‏سياسی غافل نبود‎.‎
از جمله ويژگی‌های بارز علامه عسگری روحيه‎ ‎خرافه‌زدايی از دين بود كه در اين راه كوشش‌های ‏گسترده‌ای برای دور كردن عادات‎ ‎و انديشه‌های منحرف از دامن اسلام كرد، وی از جمله كسانی بود ‏كه قمه‌زنی را رفتاری‎ ‎خارج از اسلام عنوان و در راه تبيين اين موضع كوشش كرد. ‎
يكی از تلاش‌های علمی علامه عسگری كه به اذعان‎ ‎بسياری از علما، جزو افتخارات تشييع محسوب ‏می‌شود، كشف يك سری احاديث جعلی بود كه‎ ‎تشيع را به يهود منتسب می‌كرد، توضيح آنكه احاديث ‏متعددی در ميان كتب عده‌ای از‎ ‎مخالفان مبنی بر تأسيس تشيع توسط فردی يهودی به نام عبدالله بن ‏سبا وجود داشت. ‎
علامه عسگری با بررسی گسترده‌ی اين احاديث دريافت‎ ‎كه عبدالله بن سبا و 150 نفر ديگر به نام ‏صحابی، افرادی ساختگی هستند كه هيچ وجود‎ ‎خارجی نداشته‌اند و صرفا برای بهره‌برداری و دسيسه ‏عليه شيعيان جعل شده‌اند، وی با استدلالات گسترده‌ای كه در كتاب «مأه و خمسون ‏صحابی مختلق» آورد، توانست‎ ‎آتش اين فتنه كور را به خوبی خاموش كند، اين كتاب به قدری اهميت ‏دارد كه آيت‌الله خوئی در جلد دهم كتاب «معجم رجال‌الحديث» اين كتاب و نويسنده آن‌را ستوده ‏است. ‎
علامه عسگری شخصيتی بود كه تا لحظات آخر عمر خود‎ ‎حتی با وجود بيماری شديد همواره به تبليغ ‏اسلام همت گماشت و لحظه‌ای از آن غافل‎ ‎نشد. ‎
علامه عسگری، تاليفات گسترده‌ای را از خود به‎ ‎يادگار گذاشت كه از آن جمله می‌توان كتاب‌های ‏«معالم‌المدرستين» در 3 جلد، «احاديث‏‎ ‎ام‌المومنين عايشه» در 2 جلد، «مأه وخمسون صحابی مختلق» در 3 ‏جلد، «عبدالله بن سبا» در‎ 2 ‎جلد، «عقائد الاسلام من القرآن» در 3 جلد و «قيام الائمه با حياءالدين» در 14 ‏جلد را‎ ‎نام برد‎.